"Prawda" - praca Dennisa Sibeijna, źródło: damnengine.net

Do niecodziennej sytuacji doszło podczas konkursu promującego przestrzeganie praw autorskich, który zorganiowało Biuro ds. Własności Intelektualnej na Tajwanie.

Konkurs wygrała grafika zatytułowana “Praca – zniszczona” przedstawiająca papierowy samolot  z nadpalonym ogonem, który spada gubiąc litery wydrukowane na kartce, z której jest zrobiony.

Praca i jej tytuł sugestywnie oddaje perspektywę zwolenników własności intelektualnej. Wu Chih-Wei, student Uniwersytetu Narodowego Nauki i Technologii w Yunlin, zdobył z nią pierwsze miejsce, otrzymał medal i nagrodę pieniężną.

Szybko okazało się jednak, że praca nosi tytuł (nomen omen) “Prawda” a jej autorem nie jest Wu Chih-Wei tylko holenderskji artysta Dennis Sibeijn. Wu Chih-Wei ściągnął grafikę z Internetu i zgłosił do konkursu jako swoje dzieło. Kiedy prawda wyszła na jaw, wyjaśnił, że potrzebował pieniędzy. Biuro ds. Własności Intelektualnej zwróciło się do niego o zwrot medalu i gotówki.

Prawdziwy autor pracy dość wyrozumiale odniósł się do całej sprawy, która zapewne spopularyzuje jego twóczość.

Maciej Dudek: Jako jeden ze swoich celów Partia Piratów wymienia prawo do wolnego dostępu do sztuki i dorobku naukowego – jak rozumiecie treść tego prawa?

Błażej Kaczorowski: Naszym zdaniem słowo otwarty znaczy jasny, prosty – to prawo mówi o tym, że granica tego co jest dozwolone i niedozwolone powinna być zrozumiała dla wszystkich. W tej chwili prawo jest niejasne, możemy pobierać dobra za pomocą nowoczesnej technologii ale udostępniać nie zawsze. Do tego mało kto wie, że muzyka, filmy i książki w prawie są traktowane odmiennie niż np. oprogramowanie komputerowe (którym dzielić się nie wolno). Przykład jasnej granicy, która zrównoważyłaby prawo do zysku twórców z prawami do prywatności, tajemnicy komunikacji i wspomnianego otwartego dostępu to, naszym zdaniem to, czy ktoś udostępniając dane dzieło czerpie z tego zysk dla siebie. Jeśli po prostu się dzielimy powinno to być legalne a jeśli ktoś sprzedaje czyjąś twórczość i nie płaci twórcom należnego zysku to powinno być nielegalne (oczywiście nadal musimy wyłączyć oprogramowanie, które nie jest dobrem kultury tylko produktem).

Dlaczego tak musi się w końcu stać? To wynika z otaczających nas technologii, w których udostępnianie i pobieranie to podstawa ich egzystencji – nie możemy tego prawnie zakazać nie zakazując w następstwie korzystania z samych tych technologii (takie pomysły już mają miejsce – we Francji chce się odcinać ludzi od internetu za karę) – proszę sobie wyobrazić zakaz używania internetu i telefonii komórkowej a nawet samych komputerów bo można za pomocą tych technologii łamać prawa autorskie. Społeczeństwo Informacyjne – my – nie możemy na to pozwolić!

Czyli nie jest tak, że Partia Piratów krytykuje istnienie własności intelektualnej jako takiej? W zakresie programów komputerowych chcecie ją zachować a w zakresie np. muzyki – ograniczyć do ochrony przed kopiowaniem zarobkowym?

Własność “intelektualna” to oksymoron – nie można posiadać wiedzy czy informacji a dobra kultury nie służą tylko i wyłącznie zarabianiu pieniędzy – gdyby tak było nigdy by nie powstały – bo twórczość istnieje od początku istnienia ludzkości a prawa autorskie, które generują zyski od niespełna 100 lat. Oczywiście autor powinien być wynagrodzony – ale nie może się odbywać to kosztem podstawowych praw konstytucyjnych całego społeczeństwa (wspominanie prawo do prywatności jest tu zagrożone). Programy komputerowe to zupełnie co innego. Program to produkt a muzyka to dzieło.

Czyli w zakresie programów komputerowych nie kwestionujecie zasad aktualnego systemu ochrony praw autora?

Nie, ale jesteśmy za otwartymi rozwiązaniami w edukacji i administracji oraz za tym aby w komunikacji z urzędami polscy obywatele nie byli zmuszani do kupowania zamkniętego (i nieraz bardzo drogiego) oprogramowania.

Tu dochodzimy do kwestii informatyzacji w administracji. Wszyscy widzimy, że polskie urzędy nie radzą sobie z tym zagadnieniem – brak jest odpowiedniej woli politycznej (oraz wiedzy) by informatyzacja przebiegała sprawnie i nowocześnie oraz aby nie faworyzowała konkretnych dostawców konkretnych rozwiązań informatycznych. My, jako przedstawiciele SI, mamy tę wiedzę i wolę i informatyzacja to jeden z naszych głównych punktów w programie.

Jak konkretnie ma wyglądać realizacja tego postulatu? Czy byłaby to jakaś wiążąca urzędy wytyczna w prawie administracyjnym? Jak miałaby ona w przybliżeniu brzmieć?

Tak, wiążąca wytyczna. Urząd musiałby udowodnić na piśmie czy używanie zamkniętego oprogramowania jest niezbędne do realizacji jego celów ustawowych.

W zapytaniach do kandydatów w wyborach prezydenckich poruszyliście jako istotną kwestię przeciwdziałania zjawisku “elektronicznego wykluczenia” – na czym polega to zjawisko?

Choćby systemy, przeglądarki, komputery zaprojektowane specjalnie dla starszych ludzi. Portale dla starszych ludzi. Proste telefony, dla osób niedowidzących, mających trudności ze zbyt skomplikowanymi aparatami. Lepsza dostępność do sal informatycznych w szkołach, lepsza edukacja nastawiona na to co rzeczywiście robimy z nowymi technologiami (np.pozyskiwanie informacji) i nie poprzestawanie na nauce pisania dokumentów.

To tylko niektóre pomysły, które można w taki lub inny sposób wziąć pod uwagę.

Producenci oferują mnóstwo udogodnień w tym zakresie – XXI wiek jest pod tym względem bezkonkurencyjny. Politycy będą majstrować przy kolejnej dobrze prosperującej dziedzinie?

Oczywiście, mamy już przykłady w USA – prezydent Obama oświadczający, że blogi zabijają demokrację, we Francji HADOPI, w UE Pakiet Telekomunikacyjny, zmuszanie sklepów do zrównania cen detalicznych i tych z internetu i ACTA, w Polsce cenzura internetu itd. Spraw jest tak wiele a każda z nich ważna i warta szerszej analizy – musimy bronić jedynego naprawdę wolnego medium bo tylko dzięki wolności społeczeństwo może dalej się rozwijać. Oczywiście nie możemy przyzwalać na łamanie prawa – ale prawo często jest niedostosowane do nowych technologii a technologii nie zmienimy (choć ww. przykłady pokazują, że politycy próbują) – tylko prawo należy zmienić i dlatego powstała ‘P’.

Ale wymienione problemy wynikają z aktywności państwa a walka z wykluczeniem elektronicznym wymaga raczej zwiększenia tej aktywności niż jej ograniczenia. Jeśli chcemy zmusić rynek do produkowania telefonów z takimi, czy innymi udogodnieniami to chcemy przepisu, który nałoży na producenta jakiś obowiązek i chcemy jakichś urzędników, którzy od niego będą ten obowiązek egzekwować. Zamiast zabierać kompetencje Wielkiemu Bratu dodajemy mu nowe.

Tutaj wchodzimy w zagadnienia zwiazane z patentami, jest popyt, którego nie musimy regulować prawnie ale właścicielom patentów (np. na owe technologie związane z telefonią komórkową) nie opłaca się produkować bo i tak już mają między siebie podzielony rynek – ale mała firma mogłaby tutaj bez problemu znaleźć niszę – problemem są zbyt długo trwające patenty – wielki brat powinien się trzymać z daleka od regulowania gospodarki – ten okres chyba mamy już za sobą (mam nadzieję).

W zakresie programów komputerowych dopuszczacie utrzymanie status quo. W zakresie utworów artystycznych chcecie aby prawa autorskie chroniły tylko przed pozbawionym zgody autora kopiowaniem zarobkowym. Czy chcielibyście aby kopiowanie utworów artystycznych (zakładając, że kopiujący na tej działalności nie zarabia) – mogło odbywać się bez żadnych ograniczeń?

To o czym tu mówimy jest skutkiem a nie naszymi wymaganiami albo wyobrażeniami. Jest to skutkiem skutecznej i prawdziwej ochrony prywatności i tajemnicy komunikowania się użytkowników internetu. To jakie będą jeszcze skutki czas pokaże – ale naszym zdaniem przerosną one jakiekolwiek ewentualne wyimaginowane lub realne straty.

Taka argumentacja budzi respekt ale czy nie jest tak, że uzasadnia ona porzucenie praw autorskich także w przypadku programów komputerowych oraz odpłatnego przesyłania utworów cudzego autorstwa? Jaki jest wasz stosunek do infoanarchizmu?

Musimy sobie zadać pytanie, które prawa są ważniejsze dla społeczeństwa i przynoszą społeczeństwu więcej korzyści – rozdmuchane do granic absurdu prawa autorskie czy prawa do prywatności, tajemnicy komunikowania się itd. Co do programów komputerowych to problem rozwiązuje się sam – np. proszę zauważyć, że gry i programy wymagają w wielu wypadkach już nie kupna licencji i pudełka ale zakupienia i subskrypcji przypisanej konkretnej osobie/firmie, do tego dochodzi działalność ruchu open source itd. To wynika z tego że rynek oprogramowania jest bardziej elastyczny i konkurencyjny, łatwo na niego wejść i stworzyć dobry i konkurencyjny produkt tanio – rynek muzyczny natomiast to OZZy monopolizujące system dystrybucji i dystrybutorzy nie rozumiejący nowych technologii. Zresztą jak już wspominałem programy jako produkty i dobra kultury nawet w konstytucji są jasno rodzielone.

Jak w tym kontekście wygląda kwestia dekryminalizacji “piractwa”? Czy postulujecie oczyszczenie praw autorskich z przepisów karnych? Czy w pewnym zakresie – np. w celu ochrony praw autorów programów komputerowych – gotowi jesteście je zachować?

To kwestia przewidywania co się stanie – ale np. postulat ograniczenia w czasie PA do 7-10 lat (z możliwością ewentualnego płatnego przedłużenia) dotyczy wszystkich sfer twórczości.

Jaka jest siła Partii Piratów w Polsce? Ilu ludzi do was należy? Jak wygląda kwestia ponownego zarejestrowania partii?

Rejestracja jest w toku, ludzi coraz więcej, jest nas kilku w każdym większym mieście, ostatnio zaczęliśmy udzielać się bardziej lokalnie w różnych regionach i to przynosi skutki w postaci większej ilości ludzi zainteresowanych pomocą w tworzeniu struktur przyszłej partii.

Weźmiecie udział w przyszłorocznych wyborach do Sejmu i Senatu?

Taki jest nasz plan, testem tego czy jesteśmy gotowi będą wybory
samorządowe w których chcemy wystartować w centrach dużych miast.

Bardzo dziękuję za rozmowę.

O ile nie zostanie pochłonięta przez wszechobecny szum informacyjny – deklaracja ta może okazać się niezwykle ważka. Postawienie takiego postulatu może w pewnym stopniu wpłynąć na efekt wyborczy jak i na szerszą debatę, która dotyczy granic ochrony tzw. własności intelektualnej.

W pierwszym przypadku możemy mówić o próbie zagospodarowania ogromnej rzeszy wyborców, która mocą czystych faktów dopuszcza swobodne dzielenie się plikami i niechętnie spogląda na inkwizycyjne ambicje korporacji medialnych.

W przypadku drugim mamy interesujący i nowatorski model struktury praw związanych z twórczością intelektualną. Model ten lokuje się pomiędzy współczesnym systemem inkwizycyjnym a postulowanym przez infoanarchistów modelem pełnej swobody informacyjnej.

“Pirat” przestaje być zwierzyną łowną, którą można poniewierać w dowolny sposób. Nie grozi mu więzienie, grzywna, ani przepadek mienia według widzimisię organów ścigania.

Odpowiedzialność “pirata” ulokowana zostaje w sferze cywilnej – wіaściciel praw autorskich musi wykazać i udowodnić szkodę, jej rozmiar i związek z działaniem pozwanego. Odpowiedzialność ma charakter cywilny i – powiedzmy to sobie otwarcie – cywilizowany.

Szkoda autora zrównana zostaje ze szkodą właściciela mieszkania, które zostało nieumyślnie zalane przez sąsiada z góry.

Właściciel zalanego mieszkania może zażądać odszkodowania, nie może jednak skutecznie wezwać policji, która sąsiada wygoni z łóżka, wywlecze z domu i wpakuje do w aresztu.

Jest jednak pewna różnica. Często “piractwo” uprawiane jest zupełnie świadomie tj. umyślnie. Czy utrzymując ochronę praw autorskich można równocześnie porzucić środki karne i ograniczyć się wyłącznie do cywilnych?

Powiedzmy sobie szczerze: ściągnięcie pliku mp3 samo w sobie szkody nie powoduje. Jeżeli utworu za pieniądze wcale nie zamierzam kupić i raczej z niego zrezygnuję niż wydam pieniądze to ściągnięcie pliku “pirackiego” w żaden sposób właścicielowi bezpośrednio nie zaszkodzi ani żadnych zysków go nie pozbawi. Właściciel nie straci ani jednego grosza.

Umyślność “piracenia” – inaczej niż w realiach własności materialnej – wcale nie oznacza zatem umyślnego szkodzenia. Tym samym mamy podstawę dekryminalizacji: “piractwo” nie podlega karze tak, jak nie podlega karze umyślne rozlanie kubka wody na własnej podłodze w takiej słusznej świadomości, że sąsiada na pewno nie zaleje.

Oczywiście okoliczności każdego przypadku mogą ten element rozwinąć zupełnie inaczej. Jeśli skopiuję czyjąś książkę i będę ją sprzedawał równolegle z tą samą książką, którą sprzedaje dysponujący swoimi prawami autor – wówczas uznać można, że umyślnie powoduję szkodę w jego zyskach, bo te wymiernie mu spadną. W przypadku takim, także w realiach po zniesieniu odpowiedzialności karnej, autor będzie mógł z powodzeniem dochodzić swoich roszczeń odszkodowawczych.

Jak więc widać – dekryminalizacja “piractwa” przy jednoczesnym zachowaniu praw autorskich nie oznacza, że właściciele tych praw pozbawieni zostaną środków do ich egzekwowania.

Janusz Korwin-Mikke, źródło: korwin-mikke.pl

Kandydujący w wyborach prezydenckich Janusz Korwin-Mikke porozumiał się z libertarianami w sprawie depenalizacji “piractwa” poprzez usunięcie przepisów karnych z aktów ustawodawczych normujących prawa autorskie i pokrewne. W liście otwartym libertarianie uzależnili od tego poparcie kandydata w wyborach oraz agitację na jego rzecz.

Janusz Korwin-Mikke oświadczył jednocześnie, że popiera cywilne formy ochrony własności intelektualnej z jednoczesnym znacznym ograniczeniem rozciągłości tych praw w czasie.

Pełne oświadczenie Janusza Korwin-Mikkego:

Szanowni Państwo!

Nie ukrywam, ze jestem trochę zdumiony. Moje stanowisko, konserwatywnego libertarianina, jest o Niebo bliższe wszystkim odłamom libertarian, niż wszystkich innych kandydatów, więc liczyłem na bezwarunkowe poparcie. Tym bardziej, ze przecież każdy libertarianin ma własny osąd i raczej nie kieruje się decyzjami jakichkolwiek ciał kolektywnych, choćby i libertariańskich…

Co do sprawy merytorycznej: takie z’obowiazanie (istotnie, tylko w sprawie dekryminalizacji) mogę z czystym sumieniem podpisać. Ostrzegam jednak, że mała jest szansa, by taka ustawa przeszła przez Parlament.

Natomiast generalnie moje stanowisko jest znane:  „własność intelektualna” jest swoistą formą własności i powinna być chroniona. Tyle, że – zarówno w sprawach patentowych, jak i praw autorskich, należy wrócić do pierwotnej postaci: ochrona przez 7 lat – i możliwość wykupywania (po rosnących cenach) ochrony jeszcze przez cztery lata. Razem maksimum 11 lat – w porównaniu do obecnych 25 (w patentach) i 75 od smierci autora (w prawie autorskim).

Projekt takiej ustawy niewątpliwie złożę.

Serdecznie pozdrawiam,

Janusz Korwin-Mikke

Oczekiwać można, że przedmiot porozumienia skłoni do zajęcia stanowiska także polską Partię Piratów.

Tak to jest z “własnością” intelektualną. Kurteczki nie należą do Disneya, a jednak on decyduje, co z nimi zrobić. Sam fakt naszycia Kubusia Puchatka przenosi własność danej rzeczy na Disneya. I jak ktoś potrzebował przykładu, że “własność” intelektualna jest faktycznie über-własnością, która triumfuje nad własnością prawdziwą, to właśnie go uzyskał.

Ciekawe, co na to Kubuś i przyjaciele? I kiedy Disney przejmie i zniszczy ulicę Kubusia Puchatka?

Maciej Miąsik

miasik.net

Wokalista pochwalił też systemy kontroli Internetu, którymi dysponują rządy Chin i USA.

Bono wypowiedział się w imieniu “młodych zespołów”, które “nie są w stanie utrzymać się wyłącznie z grania koncertów i sprzedaży gadżetów”.

Zdjęcie portalu z Sieci i zatrzymanie spowodowało publiczną dyskusję co do podstaw prawnych tych działań. Z kolei wręczenie “Złotych Blach” sprowokowało internautów do zdecydowanych, w większości krytycznych ocen w komentarzach Dziennika Internautów:

Kierchu:

Dostają nagrody za tak prymitywnie prostą czynność jak wyłapanie jakichś IP (…) i uzyskanie adresów fizycznych potem namierzonych delikwentów. Ja też takie coś potrafię i mogę namierzyć mnóstwo osób. Dajta mi platynową statuetkę.

wolvverine:

Kiedy skończy się to publiczne wręczanie łapówek przez prywatną organizację dla państwowej służby (opłacanej z pieniędzy podatników) (…).

Wypowiedział się również Piotr Waglowski z serwisu vagla.pl:

Jeśli się nie mylę – tamta sprawa jeszcze się nie zakończyła (…) Wydaje mi się, że przyznanie takiego “wyróżnienia” można analizować na gruncie próby wywierania wpływu na wymiar sprawiedliwości.

W momencie pojawienia się informacji o zatrzymaniu dominowały opinie o jego niezasadności, obecnie zdaje się przeważać teza, że zatrzymanie zgodne jest z obowiązującym prawem.

O ile pierwsza reakcja była przedwczesna, o tyle aktualne opinie są, według mnie, niezasadne.

Domorośli oskarżyciele podnoszą argumenty, że skoro – jak twierdzi policja – zatrzymani “wiedzieli”, że przechowywane przez użytkowników na serwerach OdSiebie.com to kopie “pirackie” i “nie usuwali” tych danych, pomimo, że byli o nich “informowani” to ich postępowanie jest naganne, zastosowanie środków karnych jest “uzasadnione”, sami sobie winni itd.

Abstrahując od moralnych aspektów takich poglądów stwierdzić należy jedno: w Polsce, póki co, obowiązuje zasada nullum poena sine lege. Nie jest możliwe stosowanie środków karnych za czyny, które w momencie popełnienia nie były uznane za karalne przez przepisy ustawy. Nie wystarczy zatem, że uważamy dany czyn za brzydki i nie fair wobec “twórców”, czyn ten musi być uznany wprost za karalny przez ustawę.

Czy opisywane w Sieci czyny zatrzymanych właścicieli OdSiebie.com były karalne?

Po pierwsze – nie znamy faktycznego przebiegu inkryminowanej działalności, więc nie możemy ferować wyroków.

Po drugie – policja, co znamienne, w oficjalnej relacji nie podała przepisu, z którego nastąpiło ściganie. Co ciekawe – podane zostały znacznie mniej istotne szczegóły jak np. to, że zabezpieczono samochód o wartości 30 tysięcy złotych. Ktoś tu się czegoś obawia?

Domniemywać można było, że chodzi o art. 293 p. 1 Kodeksu karnego – tzw. paserstwo programu komputerowego. Świadczyć o tym może uporczywe nazywanie czynu podejrzanych “przyjmowaniem” programów komputerowych na swoje serwery zamiast po prostu np. “przechowywaniem na swoich serwerach”.

Żeby nie ryzykować pochopnych sądów przyjmijmy zatem abstrakcyjnie, że chodzi o działalność polegającą na świadczeniu usług hostingowych, przy założeniu, że użytkownicy serwisu umieszczają na nim “pirackie” programy. Przyjmijmy też, że różne poczciwe organizacje “informują” właścicieli serwisu o “nielegalności” danych trzymanych na serwerach przez użytkowników a właściciele ociągają się z ich usuwaniem.

Przyjmijmy również, że państwo próbuje uznać taką działalność za czyn karalny z art. 293 p. 1 Kodeksu Karnego.

Czy słusznie?

Czas na podanie treści przedmiotowych przepisów:

Art. 292. § 1. Kto rzecz, o której na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. W wypadku znacznej wartości rzeczy, o której mowa w § 1,sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 293. § 1. Przepisy art. 291 i 292 stosuje się odpowiednio do programu komputerowego.
§ 2. Sąd może orzec przepadek rzeczy określonej w § 1 oraz w art. 291 i 292, chociażby nie stanowiła ona własności sprawcy.

Jak więc widać paserstwo polegać może na: nabyciu, pomocy w zbyciu, przyjęciu, pomocy w ukryciu.

W omawianym przypadku właściciele serwisu “pirackich” programów nie nabywali, nie pomagali w ich zbyciu ani ukryciu. Pozostaje jedyna możliwość: pirackie programy przyjmowali.

W tym zdaje się kierunku zmierza policja i stąd to dziwaczne sformułowanie w policyjnej relacji: “przyjmowali pirackie programy”.

Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się jasna – mam serwer, świadczę usługi hostingowe, więc “przyjmuję” pliki na swoje serwery.

Drugi rzut oka pozwala jednak na powzięcie solidnych wątpliwości.

Żeby jasno naświetlić problem – wrócmy na chwilę do “tradycyjnego” paserstwa – paserstwa rzeczy materialnej.

Czym jest “przyjęcie” rzeczy, które powoduje, że mamy do czynienia z paserstwem?

Siegnijmy do doktryny. Komentarz Emila Pływaczewskiego do art. 291 Kodeksu karnego:

Przyjęcie, a więc fizyczne otrzymanie mienia, różni się tym od nabycia, że paser nie uzyskuje rzeczy jako właściciel, ale w celu określonym porozumieniem obu stron, np. w celu przerobienia, przechowania, przekazania innej osobie, użyczenia. Ta forma paserstwa rzadko występuje w praktyce.

 - koniec cytatu.

Przykład 1

Właściciel mieszkania wziął na przechowanie rzeczy, co do których mógł i powinien mieć uzasadnione przypuszczenia, że są skradzione. Jego działanie wyczerpuje znamiona paserstwa nieumyślnego.

Przykład 2

Właściciel wynajął swoje mieszkanie dając ogłoszenie do prasy i następnie wyjechał do innego miasta. Po dwóch tygodniach otrzymał kilka telefonów od sąsiadów z informacją, że jego mieszkanie używane jest przez najemców jako meta złodziejska. Właściciel nie podjął żadnych czynności. Mimo to jego działanie, według mnie, nie powinno zostać uznane za paserstwo z art. 291 lub 292 Kodeksu karnego.

W drugim przypadku brak jest po prostu faktu “przyjęcia” skradzionych rzeczy. Właściciel mieszkania nie “uzyskuje rzeczy w celu określonym porozumieniem obu stron”. Rzeczy te są wnoszone do jego mieszkania przez złodziei bez jakiegokolwiek porozumienia z nim w tej kwestii.

Naturalne rozumienie słowa “przyjęcie” implikuje istnie dwóch stron, z których jedna przekazuje a druga odbiera przyjmowaną rzecz. Nie można przyjąć rzeczy nieświadomie. Jeśli ktoś podrzuci mi do plecaka torebkę z marihuaną to nie oznacza to przecież, że ja tę torebkę od tego kogoś przyjąłem. Jeśli się o tym dowiem i nic nie zrobię to można zarzucić mi posiadanie, zatrzymanie, niewydanie – ale nie można zarzucić mi przyjęcia bo ja tej torebki NIE PRZYJĄŁEM. Żeby mówić o przyjęciu muszę w jakikolwiek sposób co do tego przyjęcia się porozumieć (vide ww. komentarz Emila Pływaczewskiego) z osobą od której rzecz przyjąłem. Do adresata musi dotrzeć w jakikolwiek sposób (niechby przez skinienie) komunikat – “ok, biorę to”.

Wróćmy zatem do sprawy OdSiebie.com.

Jeśli rzeczy tak się mają, jak założyliśmy na wstępie – nie możemy mówić o tym, że właściciele serwisu “przyjęli pirackie programy”.

Gdyby administrator OdSiebe.com w jakikolwiek sposób porozumiał się z użytkownikami co do przyjęcia na serwer konkretnego programu lub konkretnej grupy programów “pirackich” lub budzących uzasadnione podejrzenia co do swojej “legalności” – wówczas ściganie miałoby oparcie w art. 293 Kodeksu karnego.

Przy naszych założeniach – nic takiego nie miało miejsca. Właściciele serwisu udostępnili serwery jak puste pudełka, niczego od nikogo nie przyjmując. Wszystkie pliki umieszczone zostały przez użytkowników samodzielnie, bez jakiegokolwiek porozumiewania się w momencie umieszczania z administracją serwisu.

Porozumienie dotyczyło wyłacznie udostępnienia “pustych pudełek” celem zarabiania na reklamach i niczego więcej. Żaden przepis Kodeksu karnego tego nie zabrania.

Wszystkie czynności, które nastąpiły później to były samodzielne czynności użytkowników serwisu a za czynności samodzielne odpowiadają wyłącznie ci, którzy tych czynności dokonują. Czynności te następowały bez porozumienia z właścicielami serwisu.

Innymi słowy – organy ścigania dysponują podstawą do ścigania tylko i  wyłącznie poszczególnych użytkowników, którzy rozpowszechniają “pirackie” programy.

Stąd określenie zawarte w policyjnej relacji “przyjmowali pirackie oprogramowanie” tak razi. Trąci to na odległość wykładnią rozszerzającą, która w prawie karnym jest niedopuszczalna, chyba, że jest to prawo karne państwa totalitarnego.

Jak powinna brzmieć uczciwa relacja policyjna? “Na serwerach należących do zatrzymanych znajdowało się pirackie oprogramowanie”. Dlaczego zatem pisze się łamańce typu “przyjmowali nielegalne oprogramowanie”?

Odpowiedź jest prosta – żeby opis zdarzenia był zgodny z paragrafem.

W programie brytyjskiej PP zawarte zostały postulaty prawnego umożliwienia niekomercyjnego udostępniania plików w Internecie. Cel ten ma zostać osiągnięty na drodze rozszerzenia aktualnego zakresu tzw. “dozwolonego użycia”.

Program ten (podobnie jak w przypadku PP w innych krajach) nie obejmuje całkowitego zniesienia instytucji “własności intelektualnej” ograniczając się do jej liberalizacji.

Ekspansja pirackich ugrupowań politycznych związana jest między innymi z czerwcowym sukcesem PP w Szwecji – gdzie piraci zdobyli 7,1% głosów w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Bodźcem do powstawania takich ugrupowań jest również eskalacja represji stosowanych przez władze państwowe względem osób prywatnych, które kopiują lub udostępniają pliki.

Reżim w Londynie planuje uderzenie prewencyjne w postaci drastycznego zaostrzenia represji za swodobną wymianę informacji – od ograniczania dostępu do Internetu aż po kary sięgające 50 tysięcy funtów.

Czytaj też:

Zatoka Piratów: grabienie trupa

Kolejne uderzenie w serwisy torrentowe

Trwa wojna o Zatokę Piratów

Zatoka Piratów

Rozsierdzona armia piratów zaatakowała jedną z najbardziej oczekiwanych gier roku 2008 – Spore.

W krótkim czasie ze stron torrentowych pobrano pół miliona kopii gry. Komentarze z Zatoki Piratów były jednoznaczne:

macie sprawić, żeby ta gra stała się najbardziej piraconą w historii
 

Złość piratów spowodowały zastosowane w grze wyjątkowo restrykcyjne ograniczenia DRM, nie opisane wyraźnie ani na pudełku ani na stronie oraz inne utrudnienia (np. ograniczenie instalacji do 3 razy).

Niezadowoleni internauci rozszerzyli atak na Amazon.com, gdzie przeprowadzono akcję przydzielania grze najniższej oceny (90% najniższych ocen).

Spore to gra symulacyjna, której scenariusz opiera się na ewolucji biologicznej od powstania komórek aż po erę kosmiczną.

źródło: OSnews.pl