Poprzez związanie franka z euro Szwajcaria powtórzyłaby błąd, jaki zrobiły Chiny wiążąc juana z dolarem. Taki ruch wesprze globalną destabilizację, odbierze inwestorom bezpieczną przystań i nałoży nieuczciwy podatek na Szwajcarów, którzy nie będą się dłużej cieszyć z korzyści, jakie daje silna waluta.

Spektakularny wzrost ceny waluty szwajcarskiej wynika z kryzysu zaufania do światowych walut kluczowych: dolara i euro. Zyskują posiadacze nabierającego wartości franka i zarabiający we franku Szwajcarzy. Tracą eksporterzy szwajcarscy, którzy zapłatę otrzymują w innych, taniejących walutach.

W interesie eksporterów Narodowy Bank Szwajcarii ingeruje w rynek walcząc ze wzrostem wartości franka. Jednym z rozważanych sposobów jest rezygnacja z kursu rynkowego na rzecz ustalenia go w stosunku do euro i podtrzymywania tej ceny przez bank centralny.

Peter Schiff jest zwolennikiem powrotu do parytetu złota, reprezentuje austriacką szkołę ekonomii; zgodnie z jej założeniami emisja pieniądza powinna zostać urynkowiona a monopol państwowych banków centralnych w tym zakresie zniesiony. W 2009 roku Schiff był gościem Forum Ekonomicznego w Krynicy, gdzie pozytywnie wypowiadał się o gospodarce polskiej:

Aprecjacja franka szwajcarskiego stała się sprawą polityczną także w Polsce, gdzie uderza w osoby spłacające w tej walucie kredyty hipoteczne. Paweł Poncyliusz z ugrupowania Polska Jest Najważniejsza zaproponował interwencję rządu w celu ustalenia sztywnego kursu franka dla spłat bieżących i odroczenia spłat nadwyżek wynikającej z kursu rynkowego. Z kolei Jarosław Kaczyński chce rocznego zawieszenia rat kredytów we frankach. Pomysły te odrzucił premier Donald Tusk:

Nie ma takich czarów, to tylko w głowach ludzi niekompetentnych może się pojawić pomysł, że można odłożyć spłatę kredytów i że nikt za to nie płaci.

Na zdjęciu: zegarek szwajcarski Omega Speedmaster, fot.:Shane Lin, źródło: Wikipedia

Najgłośniej słychać o upadłości Illinois. Stan jest znacznie zadłużony, nie wystarcza środków na pokrycie świadczeń emerytalnych.  Redukuje się etaty w stanowych przedszkolach, szkołach, rezygnuje się z zajęć dodatkowych. Pojawiają się nawet projekty zredukowania tygodnia zajęć lekcyjnych dla najmłodszych do 4 dni. Rosną długi uniwersytetów.

Władze stanowe nie są w stanie płacić należności własnym pracownikom ani innym podmiotom świadczącym usługi.

Na początku stycznia w Illinois podniesiono podatki celem uzyskania dodatkowych środków.

Podobnie wygląda sytuacja finansowa Kaliforni, której deficyt budżetowy liczony jest w miliardach dolarów. Urzędnicy stanowi wysyłani są na przymusowe urlopy.

Rozpowszechnia się praktyka płacenia urzędnikom zadłużonych stanów w formie listów zastawnych, które nie cieszą się jednak wzięciem na rynku finansowym.

Nasila się jednocześnie migracja do stanów zachodnich i południowych.

Austin w Teksasie jest na pierwszym miejscu wśród miast, które uznawane są za najatrakcyjniejsze dla młodych ludzi (Nowy Jork znalazł się na miejscu 52).

Teksas, Floryda czy Nevada uznawane są za raje podatkowe.  Migracja do nich oznacza znacznie niższe koszty utrzymania i ograniczony fiskalizm stanowy.

Teksas nie ma podatku dochodowego i nie ma zamiaru go wprowadzać

- powiedział gubernator Teksasu Rick Perry.

Z kolei Nowy Jork czy Kalifornia walczą z podatkowymi migracjami kontrolując, czy wyprowadzka nie jest fikcyjna.

Nowy Jork ma długie ręce i będzie ścigał w szczególności emerytów.

- mówi jeden z rozmówców Lindy Stern z Agencji Reutera.

Stanowa skarbówka wymagać będzie przekonywujących dowodów przeprowadzki od osób, które zachowają kontakty ze stanem.

Postępująca polaryzacja Stanów Zjednoczonych i ewentualne naciski rządu USA na wyrównanie tych różnic wpływać mogą w przyszłości na stabilność całej federacji.

(…) jeśli Waszyngton nadal będzie wtykał nos między amerykański naród, kto wie co może się stać. Teksas jest bardzo wyjątkowym miejscem i jesteśmy wystarczająco niepodlegli, aby odejść.

mówił w kwietniu 2009 roku teksański gubernator krytykując politykę fiskalną USA po kryzysie finansowym z roku 2008.

Na zdjęciu: Charles Schumer na paradzie homoseksualistów w Nowym Jorku (2007), fot.: David Shankbone, źródło: Wikipedia

Chcesz być naprawdę bezpieczny? Chcesz żyć w pewności, że Twój majątek nie stanie się bezwartościowy? I chcesz wiedzieć co zrobić, żeby tak się stało?

Pieniądz fiducjarny, powszechny w dzisiejszym świecie, zdolny do “rozmnażania się” w sposób niedawno opisywany na łamach naszej gazety, będący przyczyną wszelkich kryzysów, na pewno nie może tego bezpieczeństwa zapewnić. Co w takim razie może być ratunkiem? Co trzeba uczynić, żeby uwolnić się od samonapędzającej się machiny centralno-bankowej? Co może stać się strażnikiem Twoich oszczędności?

Kilka miesięcy temu Gazeta Libertariańska opublikowała krótkie artykuły na temat na temat pieniądza kruszcowego: “Nieustająca kariera złota” i “Złoty Internet”. Metale szlachetne, takie jak złoto i srebro, niewątpliwie są najlepiej sprawdzonymi środkami wymiany. Nie da się ich wyprodukować, więc żaden rządowo-bankowy system nie może sterować ich podażą, jak to robi z dzisiejszym pieniądzem.

Kiedy trzymasz w kieszeni sztabkę złota bądź srebrną monetę, możesz być pewny, że będzie coś warta. Więc to właśnie kruszce są realnym zabezpieczeniem. Warto więc skorzystać z tego prawdziwego ratunku. Już dziś dowiedz się więcej o walutach internetowych i nabywaniu kruszców!

Więcej informacji: (1), (2)

Nieprzyjęcie planu stanowi chwilowy wyłom w trwającej od kilku tygodni globalnej reorientacji światowej gospodarki na głęboki etatyzm. Wyłom ten spowodował gwałtowny spadek kursów na reglamentowanej przez państwo giełdzie – indeks Dow Jones zanotował największy dzienny spadek punktowy w historii.

Wśród komentarzy dominuje pogląd, że plan tak czy inaczej zostanie przyjęty w ciągu kilku dni.

Wprowadzą drobne zmiany i przyjmą plan. To wszystko polityka.

- twierdzi cytowany przez “Rzeczpospolitą” Pete Davis z firmy konsultingowej Davis Capital Investment Ideas.

Z kolei przeciwnicy planu zwracają uwagę, że negatywna decyzja Kongresu wydana została pod wpływem silnej, oddolnej akcji wyborców, naciskających na swoich kongresmenów by głosowali przeciw.

W tym kontekście zwraca uwagę bezprecedensowe powołanie się w polskich komentarzach głównonurtowych na teoretyków libertariańskich. Rzeczpospolita przytacza opinię Davida Boaza, współzałożyciela libertariańskiego Cato Institue:

Wśród zwykłych obywateli powstał potężny, oddolny opór wobec tej propozycji

“Rzeczpospolita” zamieściła również krótki wywiad z Boazem o przyczynach i skutkach odrzucenia przez Kongres Planu Paulsona.

źródło: rp.pl

O ile w miarę czytelne są prawdopodobne przyczyny kryzysu surowcowego o tyle kryzys finansowy przesłania mgła dezinformacji.

Jakie są przyczyny choroby finansów, o których nie mówi się w ogóle lub mówi się bardzo rzadko?

Z całą pewnością sprężyną całego zamieszania nie może być czasowa pomroczność jasna amerykańskich kredytodawców, którzy zbyt niefrasobliwie udzielili o parę kredytów hipotecznych za dużo. Gdyby tak się rzeczy miały, wówczas rynek szybko rozprawiłby się z fantazją amerykańskich banków dając pole konkurencji i nikt nigdy nie usłyszałby o żadnym kryzysie.

Jak widzimy – tak się nie stało. Kłopoty paru drapieżników zaowocowały powstaniem czarnej dziury, która z rosnącym apetytem pochłania coraz to nowe obszary światowej gospodarki.

Każdy element tej łańcuchowej reakcji musi zawierać czynnik łatwopalny, który ów pożar przyjmuje i rozprzestrzenia go dalej.

Czynnikiem tym jest oczywiście pieniądz fiducjarny.

Zanim teza ta zostanie rozwinięta, postarajmy się ją zaatakować. Dlaczego pieniądz fiducjarny, zadomowiony od wielu dziesiątków lat, akurat właśnie teraz, w początkach XXI wieku miałby stać się paliwem finansowego pożaru?

Jest hipoteza, którą postawić można bez większego problemu: zmieniło się środowisko, w którym pieniądz ten funkcjonuje. Rewolucja informatyczna spowodowała gwałtowne, gigantyczne zwiększenie swobody przepływu pieniądza. Jego kreacja, przepływ i alokacja to trwające ułamki sekund przekazy informacyjne. Nie było tego, gdy nie istniała światowa sieć informatyczna i gdy nie istniały komputery.

Fikcja pieniądza fiducjarnego możliwa była do utrzymania w ramach topornej gospodarki przedinformatycznej. W sytuacji, gdy płynąca niezliczoną iloscią strumieni informacja wypłukuje z rynku każdy słabszy jego element – pieniądz fiducjarny, jako własnie ten słaby, oparty na oczywistej fikcji element, w dłuższej perspektywie może nie mieć najmniejszych szans na przetrwanie.

Jeśli wczoraj pieniądz fiducjarny był jak papier, który swobodnie przenosił ogień to dzisiaj jest jak proch strzelniczy, którym obsypana jest cała, oparta na nim gospodarka. Dlatego tak groźne okazuje się iskrzenie generowane przez pojedynczą branżę. O ile powstrzymanie pożaru w magazynie papieru jest bardzo trudne, o tyle zahamowanie wybuchu w składzie prochu wymaga działań tytanicznych.

Analizując obecny kryzys finansowy warto mieć na uwadze pewne dynamicznie zmieniające się wartości, które funkcjonują niejako w tle, na którym dziś rysują się drobniejsze kwestie w postaci zawirowań na rynkach pieniądza fiducjarnego.

Po spadku cen ropy światła głównego nurtu informacyjnego odwróciły się od surowców i skierowały ku rynkom papierów wartościowych. Nie mówi się już o kryzysie surowcowym, teraz w modzie jest krach finansów.

Zanim przyjrzymy się bliżej finansowej panice na reglamentowanych przez państwo rynkach, wróćmy na moment do tych kwestii, które wydają się niezależne od działań rządów i żerujących dzięki tym rządom rekinów “wolnego” rynku.

Można sobie wyobrazić, że imponująca dynamika przyrostu gatunku ludzkiego na Ziemi spowoduje, że w pewnym punkcie przyszłości powierzchnia Ziemi najzwyczajniej w świecie może przestać wystarczać.

Takie dywagacje nie różnią się oczywiście od XIX-wiecznych przewidywań co do ustania ruchu paryskich dorożek z uwagi na gwałtowny wzrost ich ilości i związany z tym nadmiar końskich odchodów. Trudno jednak zaprzeczyć, że stałą pozostaje powierzchnia Ziemi o wykładniczo rosnącą zmienną – liczba jej ludności.

Człowiek, żeby istnieć, oprócz kawałka powierzchni potrzebuje jeszcze innych rzeczy, w szczególności jedzenia, lub mówiąc ogólniej – budulca i energii dla podtrzymania swoich funkcji życiowych. Zasoby energii w obrębie Ziemi, podobnie jak jej powierzchnia, są skończone. Jeśli dalszy rozwój ludzkości  trwać będzie w obrębie ziemskiej biosfery – wyczerpie się nie tylko dostępna powierzchnia ale i dostępna człowiekowi, niezbędna do życia energia.

To są truizmy, niemniej warto zacząć od ich wypowiedzenia.

O ile powierzchni mamy jeszcze pod dostatkiem, o tyle źródeł łatwo dostępnej energii, zdaniem niektórych, najprawdopodobniej już nie.

Biorąc za podstawę powyższe stałe i zmienne – wskazać można na dwa zasadnicze nurty, oparte na dwóch odmiennych prognozach co do pokonania rysującej się na horyzoncie przeszkody.

Nurt “oszczędnościowy” zakłada zatrzymanie przyrostu i korzystanie z zasobów w takim zakresie, w jakim są one odnawiane. Krótko pisząc: stała liczba ludności, stała powierzchnia, stała ilość energii odnawianej przez siły przyrody (slońce, wiatr, energia biologiczna).

Nurt “ekspansywny” zakłada utrzymanie wzrostu liczby ludności z czym wiąże się zdobycie nowych przestrzeni i nowych źródeł energii.

Biorąc pod uwagę charakter życia na Ziemi, którego istotą od samych jego pierwocin jest właśnie ekspansja, zaryzykować można twierdzenie, że bardziej “obcy” i bardziej trudny w urzeczywistnieniu jest nurt “oszczędnościowy”, który wymaga włączenia ogromnej ilości potężnych hamulców. Warto zwrócić uwagę, że to właśnie “nurt oszczędnościowy” wymaga elity “hamulcowych” którzy wycinać będą wszelkie próby naturalnego, niekontrolowanego rozwoju.

Z kolei ekspansja oznacza skierowanie działań na zewnątrz, poza aktualny, cywilizacyjny kokon. Model “ekspansywny” żadnej elity stymulującej ekspansję nie potrzebuje, gdyż, jako się rzekło, ekspansja to najbardziej naturalny stan życia na Ziemi.