No tak, mówi się, że afera Climategate nie jest zbyt istotna i została tylko rozdmuchana przez telewizję FoxNews i jej podobne. Prawdą jest, że nie wszystkie pomiary temperatur na globie dowodzą ochłodzenia oraz że nauka może być skomplikowana.

Na tej podstawie, New York Times nawołuje do zignorowania wycieku:

Niezwykle ważne jest także nie pozwolić, aby
kilka wykradzionych e-maili podważało naukę i oczywiste powody działań w Waszyngtonie i Kopenhadze.

Jasne, „oczywiste powody”. Cała polityczna agenda związana z GO jest teraz mocno kwestionowana. Przestało być bezspornym to, że będziemy mieć globalne, centralne planowanie w celu kontroli klimatu i ochrony świętej Ziemi przed efektami industrializacji. Oczywiście, mieli nas przy tej okazji solidnie i dotkliwie opodatkować.

Wiecie co dla mnie jest w tym najtragiczniejsze? Ta cała histeria, doprowadzająca do ogromnego rozproszenia energii po lewej stronie spektrum politycznego. Zamiast pracy na rzecz zakończenia wojny i policyjnego państwa, czyli czegoś w czym lewica jest naprawdę dobra, cała uwaga lewicy została zwrócona na niedorzeczny powód tworzenia politycznego systemu zarządzania globalnym termometrem.

Wysiłki wciągnięcia wszystkich w to szaleństwo podjęto ponad dziesięć lat temu. Każdy lewicowy list działaczy kwestujących na cele charytatywne marudził na ten temat. Każdy nakłaniał by poświęcić swe życie tej sprawie, bo kiedy matka Ziemia zginie, wszystko zostanie stracone. Nie ma nic ważniejszego. Jest to ostateczny test, czy jesteś przyjacielem, czy wrogiem.

Libertarianom bardzo utrudniało to współpracę z lewicą w ostatnich latach. Oczywiście, libertarianie także mają parę pomysłów na poradzenie sobie z zanieczyszczeniami, ale żaden z nich nie jest aż tak porywający jak centralne planowanie. Dlatego nigdy nie było nam po drodze z tą ideą. Koszty rozmontowania zindustrializowanej cywilizacji przewyższają nawet najgorszy scenariusz globalnej katastrofy.

Metodologicznie cała idea od zawsze była szalona. Skoro nie możemy określić z całą pewnością przyczyn i efektów zjawiska teraz, jak u diabła będziemy w stanie to zrobić z rządem kontrolującym emisję dwutlenku węgla, przy okazji staczającym nas w biedę? Nikt nigdy nie będzie w stanie określić, czy działania te przyniosły jakikolwiek skutek. To nie są dobre warunki do poprawiania prawa.

Tymczasem lewica rzuciła wszystkie swe siły w tę histerię. Protesty, petycje, miliardowe wydatki, wrzawę medialną, moralne uniesienia, manię, polowanie na czarownice – czego dusza zapragnie. Można by przysiąc, że zmiany klimatyczne są największym problem tego milenium dla ludzi z lewicy.

W międzyczasie policyjne państwo znacznie się rozrosło przez ostatnie dziesięć lat. Wszyscy żyjemy dzisiaj w strachu przed aparatem bezpieczeństwa. Lotniska wyglądają jak żywcem wyjęte z dystopicznych (odwrotność utopii, utopia negatywna – przyp. Mises.pl) powieści. Lokalna policja traktuje nas jak potencjalnych terrorystów. Przekroczenie granicy kraju przypomina Wschodnie Niemcy. Nigdzie nie możesz się udać bez swoich papierów.

I gdzie się podziewa ta lewica, kiedy cały świat jest poddawany nazyfikacji? Zajmują się moim grillem na działce.

Jest jeszcze sprawa wojen. Przerażający George Bush wszczynał niekończące się wojny podtrzymując swą władzę i prestiż. Kogo się dało przemienił w swego wroga używając prowokacji. Kilku z nich sam stworzył, kiedy było trzeba. Ufundował bańkę spekulacyjną, która rujnowała gospodarki kolejnych krajów w imię sprawiedliwości i pokoju.

Kto zastąpił Busha? Prezydent, który zrzekł się tego upiornego dziedzictwa? Nie, Obama wspiera te same wojny i je kontynuuje, a nawet je nasila. Czy lewica uważa go za złego człowieka? Nie, poza paroma wyjątkami, lewica to bardzo życzliwi krytycy. Są wręcz szczęśliwi mogąc pomóc, bo ten obiecał przyłączyć się do ich klimatycznego frontu walki.

Myślicie, że demokraci nie wykorzystują sytuacji? Z pewnością to robią. W pewnym sensie, sprawy klimatu są tym, czym dla prawicy jest ruch pro-życiowy. Gdy politycy przyciskają odpowiednie guziki, nie ma znaczenia, co mówią lub robią. Już nikt nie poddaje ich krytyce.

Amerykańska lewica już  dawno zapomniała o swych korzeniach. Jak to określił Arthur Ekirch, lewica zaprzedała swą duszę państwu przy ustalaniu Nowego Ładu. Z jednej strony sprzeciwiała się organizowaniu i mechanicznemu zarządzaniu społeczeństwem, a koniec końców to właśnie robiła. Wojna to kolejny przykład. Nowa Lewica w latach sześćdziesiątych miała nadzieję wchłonąć te wczesne rozmiłowanie w wolności, a nawet w ruchu anarchistycznym, ale nie przetrwała długo.  Ostatecznie została wciągnięta w polityczną machinę.

Dzisiejsza lewica, wspierająca utworzenie globalnego rządu celem zatrzymania zmian klimatycznych, mało przypomina lewicę sprzed stu lat. Kiedyś był to ruch wspierający wolność obywatelską, społeczny liberalizm i jednocześnie gotowy zrobić wszystko, by zakończyć wojnę. Teraz lewica skierowała swe wysiłki w absurdalny projekt oparty na pseudo-nauce. To prawdziwa tragedia.

Lewica ciągle może wiele wnieść w amerykańskie życie publiczne. Może sprzeciwić się państwu policyjnemu oraz militaryzacji społeczeństwa. Może wspierać swobody obywatelskie w każdym aspekcie życia, nawet jeśli nie po drodze jej z wolnym rynkiem. Przede wszystkim może sprzeciwić się amerykańskiemu imperializmowi. Jednak zanim lewica odzyska ducha swej młodości, musi wyzbyć się tej niedorzecznej idei wspierania totalitarnego rządu, usiłującego kontrolować coś, co od pokoleń jest znane jako nie poddające się kontroli.

Autor: Llewellyn H. Rockwell, Jr.

Źródło: www.lewrockwell.com

Tłumaczenie: Łukasz Buczek

Ostatnie międzynarodowe badanie przeprowadzone przez BBC wykazało, że tylko 11 procent spośród 29 000 ankietowanych uważa wolny rynek za coś dobrego.

Reszta wierzy w jeszcze większą regulację rządową. Jedynie mały procent światowej populacji wierzy, że kapitalizm działa dobrze a zwiększenie regulacji tylko zredukuje jego efektywność. Co czwarty z badanych stwierdził, że kapitalizm jest “wadliwy”. We Francji wierzy w to 43% pytanych, zaś w Meksyku 38%. Większość wierzy, że rząd powinien obrabować bogatych i oddać pieniądze biednym krajom. Tylko w jednym kraju – Turcji, większość stwierdziła, że mniejszy rząd jest korzystniejszy.

Kiedy większość Europejczyków i Amerykanów myśli pozytywnie o rozpadzie Związku Sowieckiego, większość ludzi w Indiach, Pakistanie, Rosji i Egipcie uważa iż było to złe. Tak, dobrze przeczytałeś: miliony wyzwolonych z niewoli socjalizmu to zła rzecz. Jest to szokujące dwadzieścia lat po upadku socjalizmu w Rosji i po obnażeniu przez kraje wschodniej Europy tego co ten system stworzył: zacofane społeczeństwa z ludźmi wiodącymi krótkie mizerne życia.

Niczego się nie ucząc, większość ludzi zapomniało te doświadczenia i wykształciło w sobie miłość do baśni o tym, że wszystko można naprawić poprzez kolektywizm i centralne planowanie. Załamujący ręce nad wynikami tych badań muszą wziąć pod uwagę, że mogło być znacznie gorzej gdyby nie wysiłki garstki intelektualistów walczących z teorią socjalizmu od ponad wieku. Mogło być 99% popierających socjalistyczną tyranię. Nie ma więc sensu w twierdzeniu, że te intelektualne wysiłki były nadaremne. Idee także mają swoje życia. Mogą czekać przez dekady lub wieki by pewnego dnia zmienić bieg historii. Szczególnie w dzisiejszych czasach żaden wysiłek nie idzie na marne. Publikacje, eseje lub inne formy edukacji czekają by zostać przygarnięte przez zdesperowany świat.

Wracając do badania, nie mamy pewności jak silnie ukorzenione są te poglądy ani nawet jak je rozumieć. Na przykład czym jest kapitalizm dla tych ludzi? Michael Moore nie wie, w przeciwnym razie nie nazywałby ratowania elitarnych, powiązanych z Systemem Rezerwy Federalnej (FED) instytucji finansowych formą kapitalizmu. Wielu ludzi redukuje pojęcie kapitalizmu do “ekonomicznego systemu Stanów Zjednoczonych”. Jest to w opozycji do rzeczywistości, gdzie Stany Zjednoczone mają kompleksowy system centralnego planowania, który bezpośrednio jest odpowiedzialny za obecne kłopoty ekonomiczne.

Idąc jeszcze dalej. Spośród ludzi na całym świecie nie sympatyzujących z imperium USA, wielu automatycznie odrzuca kapitalizm. Jeśli Stany Zjednoczone pociągają za sobą resztę świata w kierunku recesji, to jest to dla nich klasyczny przykład porażki kapitalizmu. Co jeszcze bardziej niedorzeczne, jeśli nie lubisz G. W. Busha, jego metod i pomagierów a Obama przenosi ci ulgę, to nie jesteś zwolennikiem kapitalizmu lecz socjalizmu.

Taki punkt widzenia sam w sobie jest złym rozumieniem kapitalizmu. Nie chodzi o stworzenie ekonomicznej struktury, która pozwala gromadzić kapitał kosztem pracy, kultury czy religii. Chodzi o system, który ochrania prawa wszystkich i służy dobru ogółu. Kapitalizm to tylko nazwa, z którą zaczęto identyfikować ten system. Jeśli chcesz wolność nazwać “banan”, dobrze, znaczenie mają idee nie słowa. Mam świadomość, że żadne ze wzniosłych definicji kapitalizmu nie są obecnie w użyciu. Ty też o tym wiesz. Ale dla większości świata, poważne ideologiczne analizy nie są siłą napędową codziennego życia. Wielu ludzi przywykło do pustych sloganów.

Jak to Rothbard zwykł dobitnie argumentować, wolnorynkowy kapitalizm służy teraz tylko symbolicznym celom Partii Republikańskiej oraz konserwatystom. Ekonomiczna wolność jest utopią, którą obiecują nam przywrócić poprzez bombardowania innych narodów, aresztowania politycznych dysydentów, kruszenie lewego skrzydła i sterowanie Demokratami. Mówią, że kiedy skończą, rozpoczną prace nad wprowadzeniem wolnorynkowego systemu ekonomicznego. Oczywiście ten dzień, zgodnie z planem, nigdy nie nadejdzie. Kapitalizm służy Republikanom w ten sam sposób w jaki komunizm służył Stalinowi: jako symboliczne odwrócenie uwagi byś nie przestawał wierzyć, głosował i dostarczał pieniądze.

Wszystko to pozostawia kapitalizm – produkt wolnego społeczeństwa, sumę wszystkich procesów wymiany i wspólnych działań – z garstką prawdziwych intelektualnych obrońców. Choć ich liczba rośnie, ogrom czekającej nas edukacyjnej pracy jest przytłaczający. Szczególnie, że stawiamy czoła najpotężniejszej sile świata. Nie ma w tym nic nowego. W historii świata, wolność zawsze była wyjątkiem, nie regułą. Musi być na nowo wywalczana przez każde pokolenie. Jej przeciwnicy są wszędzie, ale jej największym przeciwnikiem jest ignorancja. Dla tego najlepszą bronią jaką mamy jest edukacja.

Edukacja między innymi polega na tłumaczeniu, iż socjalizm jest niewykonalną ideą. Nie ma niczego lepszego niż książka Ludwiga von Misesa pt. “Socjalizm”, wszechstronna prezentacja błędów socjalistycznej idei. Inną niezbędną pozycją jest “Czarna księga komunizmu”. Jest to otwierająca oczy praca, tłumacząca że socjalistyczne marzenie jest właściwie krwawym koszmarem. Jest też sprawa pozytywnej strony kapitalizmu. Nikt nie napisałby tego lepiej niż Mises w “Ludzkim Działaniu”, nieprześcignionej rozprawie naukowej o wolnym rynku. To prawda, nie jest ona dla wszystkich. Nic straconego, jest jeszcze dostępnych wiele innych elementarzy.

Moda na socjalizm oraz opozycja do kapitalizmu powinna zaalarmować każdego miłośnika wolności na świecie. Mamy ciężką pracę do wykonania, lecz przy tak złym stanie, nie tak trudno będzie “zrobić różnicę”. Każdy cios wymierzony w obronie wolnego rynku, pomoże chronić wolność przed jej wrogami.

autor: Llewellyn H. Rockwell, Jr.

tekst źródłowy: campaignforliberty.com

tłum. Łukasz Buczek