Co do minarchizmu – jakieś dobre argumenty za minarchizmem, ładnie sklecone + zdjęcie i nie ma problemu – będzie w dziale “Trybuna wolnościowa”. Jeśli idzie o szczegóły to kontakt jest na stronie.

Nie pretenduję do przedstawiania całego spektrum poglądów, których autorzy określają się mianem libertarian. W sumie – nie pretenduję i do firmowania anarchokapitalizmu, który też nie jest jednorodny.

Wydaje mi się natomiast, że wersja, która jest tutaj odpowiada mniej więcej wersji dominującej w najbardziej znanych ośrodkach internetowych libertarian polskich – wiki libertarianizm.pl i forum libertarianizm.net.

Anarchokapitalizm najbliższy jest też chyba Jackowi Sierpińskiemu i Maćkowi Miąsikowi a oni – można tak to ująć – liderują nieformalnie libertarianom w Polsce.

P.S. Nie kasowanie tego komentarza będzie realnym dowodem na akceptowanie wolności słowa.

Proszę, tylko nie Pan. Nie lubię tych zwrotów grzecznościowych. Nie wiem czemu użyłem go wcześniej.

“Otóż najprawdopodobniej nie jest tak, że ustrój, który nazywamy wolnościowym, i który sobie wyobrażamy, zapewni samorealizację wszystkim.”

Ustrój, który zapewnia samorealizację wszystkim nazywamy komunizmem :) Niestety ta samorealizacja musi być zgodna z ogólnie przyjętymi normami.

“Przeciwnie – jakieś wzorce zachowania bardziej egzotyczne mogą być dość skutecznie dyskryminowane, jeśli nawet nie na drodze sądowej, to na drodze równie skutecznej tj. na drodze ostracyzmu.”

W takim razie, gdzie jest wtedy wolność?

“Może powiem coś, co do libertarianizmu zniechęci ale skoro uważam, że takie są fakty…”

Nie do libertarianizmu, a do anarchokapitalizmu. Niektórzy nie zdają sobie sprawy, że minarchizm też należy do nurtu libertarianizmu. Czasami odnoszę wrażenie, że Ty również o tym zapominasz. Ja uważam się za libertarianina(minarchistę), a uważam, że wojsko powinno być państwowe i popieram prawa autorskie.

Może powiem coś, co do libertarianizmu zniechęci ale skoro uważam, że takie są fakty…

Otóż najprawdopodobniej nie jest tak, że ustrój, który nazywamy wolnościowym, i który sobie wyobrażamy, zapewni samorealizację wszystkim.

Przeciwnie – jakieś wzorce zachowania bardziej egzotyczne mogą być dość skutecznie dyskryminowane, jeśli nawet nie na drodze sądowej, to na drodze równie skutecznej tj. na drodze ostracyzmu.

Jakie zachowania przegrają na rynku? Tego wiedzieć nie możemy. Możemy jedynie próbować prognozować: sądzić należy, że zachowa się (a nawet bardzo umocni) własność – ta istnieje od tysięcy lat i wykształciła się niezależnie w różnych częściach świata. Przypuszczać można, że padnie własność intelektualna – ta skończyła dopiero lat trzysta.

Prognozować też można, że ustrój wolnościowy zapewni znacznie szerszy wachlarz swobody działania niż demokracja. Ograniczać ją będzie dynamiczny rynek a nie sztywne ustawy. Jakie będą te ograniczenia – zdecydują rynkowi gracze.

Cóż – jest to czysta futurystyka. Nie jest tak, że wiemy dokładnie jak wygląda cel, ku któremu staramy się iść.

A skąd będziemy znać powszechną opinię na dany temat?

“No jak np. 99% uznaje kradzież za niedopuszczalną i wymagającą reakcji to tę reakcję będzie można nazwać wyrazem “powszechnego poczucia sprawiedliwości”.”

To jest dość problematyczne, gdyż ja nie uznaje seks z czternastolatką za pedofilię, a 99% może uważać inaczej i co wtedy?

Tak samo ja uważam unikanie płacenia podatków za czyn szlachetny i godny pochwały, a 99% społeczeństwa może uważać inaczej.

Mamy też bardzo problematyczne sprawy, jak chociażby aborcja lub eutanazja. Dochodzi do tego obraza uczuć religijnych. Jeśli 90% ludzi to byliby katolicy i uważaliby niebycie katolikiem za sprzeczne z “powszechnym poczuciem sprawiedliwości”, to co wtedy?
Dla mnie Biblia nie jest święta i podarcie jej nie powinno być karalne, ale te 90% społeczeństwa może mnie za to powiesić, co wtedy?

Sformułowanie synonimiczne mogłoby brzmieć: “jeżeli jedno z orzeczeń będzie zgodne z powszechną opinią nt. tego jakie powinno ono być”.

A cóż to takiego, jak ogólne poczucie sprawiedliwości?