Liczby są bardzo wymowne. W 2000 roku ilość abonamentów w całej Afryce wyniosła zaledwie 8 milionów, osiem lat później – 300 milionów. w 2009 roku telefony miało już 40% Afrykanów, na początku roku biężącego – przeszło połowa.

Systematycznie spadają też koszty – dziesięć lat temu w Kenii telefon komórkowy był towarem z wyższej półki, niedostępnym dla przeciętnego Kenijczyka. Wzrost liczby operatorów i spadek cen sprawiły, że dzisiaj telefon to zwykłe i niezbędne w codziennym życiu narzędzie.

W Afryce telefon stał się sprzętem, który pomaga zarobić, przetrwać, uratować zdrowie i życie.

Telefonia komórkowa zapewniła łączność zdalną tam, gdzie do tej pory konieczne było spotkanie osobiste. Możliwość natychmiatowego kontaktu, zważywszy na spore odległości i brak rozwiniętej infrastruktury drogowej, to ogromne oszczędności dla prowadzących działalność gospodarczą.

Łączność telefoniczna silnie wpłynęła na ceny żywności w krajach takich jak Niger. Dostęp do informacji o cenach na tańszych targowiskach wymusił obniżenie cen na droższych, położonych w miejscach najtrudniej dostępnych. Skorzystali najbiedniejsi.

W wielu rejonach karty doładowujące stały się walutą a minuty rozmowy służą za sprawny i bezpieczny środek wymiany.

Zjawisku temu wyszli naprzeciw dostawcy. W Kenii stworzono alternatywny wobec drogiej bankowości system przekazywania pieniędzy. Sieć M-Pesa pozwala na przelewanie środków przy wykorzystaniu sprzedawców doładowań. Kenijskie rozwiązanie szybko przeszczepiono do Afganistaniu, Tanzanii i RPA.

Telefon komórkowy ma w Afryce charakter narzędzia uniwersalnego. Jakościowo zmienia dostęp do usług medycznych, farmaceutycznych (zdrapkowe sytemy weryfikacji leków w Nigerii i Ghanie), informacji rynkowej, ofert pracodawców, czy rolniczych prognoz pogodowych (system “Przyjaciel farmera” w Ugandzie). W wielu gopodarstwach domowych dostęp do telefonii komórkowej stał się niemal tak istotny jak dostęp do wody i żywności.

Gwałtowny rozwój telefonii komórkowej w Afryce spowodowany jest w dużej mierze słabą lub nieistniejącą infrastrukturą komunikacyjną. Zapotrzebowanie na łączność jest ogromne i zagraniczna technologia z powodzeniem je zaspokaja.

Co istotne – ekspansji telekomunikacyjnej nie blokują zbytnio lokalne rządy. W Kenii, po zniesieniu w 2009 roku 16% podatku od zestawów telefonicznych nastąpił wzrost ich sprzedaży o 200%.

W bezpaństwowej Somalii nieskrępowana niczym konkurencja spowodowała, jak informował “The Economist” z grudnia 2005 roku, że jakość łączności komórkowej stała się najlepsza a ceny najtańsze w całej Afryce. Dziewięć sieci telekomunikacyjnych oferuje tam różne usługi – od sms-ów począwszy na dostępie do Internetu skończywszy. Brak państwowych ograniczeń nie do końca odpowiada operatorom:

Bez cienia wątpliwości tym, czego potrzebuje somalijski sektor telekomunikacyjny, jest rząd.

- mówi somalijski ekspert ds. telekomunikacji, Ahmed Farah.

Niektórzy komentatorzy afrykańscy dostrzegają jednak rolę wolnego rynku. James Shikwati, kenijski ekonomista o poglądach libertariańskich, szef Międzyregionalej Sieci Ekonomicznej (wolnorynkowego think tanku z Nairobi) uważa, że rozwiązaniem problemu ubóstwa w Afryce jest wolność gospodarcza i wstrzymanie pomocy humanitarnej, która niszczy rodzimą gospodarkę i używana jest przez miejscowych polityków jako narzędzie do manipulowania ludźmi oraz zdobywania głosów wyborczych.

Na zdjęciu: James Shikwati, fot.: Erik Hersman , źródło: Wikipedia

Poparcie Gingricha wynosi 22%, Paula 21%. Trzeciego w sondażu Mitta Romneya wskazało 16% respondentów.

Stało się tak, pomimo ogłoszonego przez część komentatorów zwycięstwa Gingricha w ostatniej debacie w Des Moines w Iowa.

Ron Paul poszedł za ciosem i zaatakował spotem, w którym przypomniał finansowe zarzuty, jakie podnoszone były wobec Gingricha:

Kwestie te Ron Paul podnosił też w trakcie debaty, Gingrich odniósł się do nich następująco:

Nigdy nie byłem rzecznikiem żadnej agencji i nigdy za żadną nie lobbowałem. Oferowałem strategiczne porady działając w sektorze prywatnym.

W spotkaniu udział wzięły partie polityczne: Kongres Nowej Prawicy, Unia Polityki Realnej i Partia Elektorat, organizacje Młodzieży Wszechpolskiej i Obozu Narodowo-Radykalnego, Stowarzyszenie KoLiber, portal internetowy Nowy Ekran i ruchy polityczne: Wolność i Godność, Polska w Potrzebie oraz Ruch Wolności.

Jako przyczyny zawiązania komitetu referendalnego podano kryzys finansowy w strefie euro oraz zmianę “sytuacji gospodarczej i politycznej” jaka nastąpiła od czasu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej.

W środę, 21 grudnia, komitet zaprezentuje szczegóły planowanej akcji referendalnej. Jako rzecznik inicjatywy wymieniony został lider Ruchu Wolność i Godność, Tomasz Urbaś.

Informacje te mają pomóc w optymalizacji działań ograniczających koszty ogrzewania budynków. Modernizacja instalacji centralnego ogrzewania może ograniczyć jego koszty o 15%, ocieplenie budynku i wymiana okien – o dalsze 30%.

Wiele zaoszczędzić można odpowiednio korzystając z ogrzewania (wyłączanie na czas nieobecności, nie zastawianie grzejników meblami, utrzymywanie optymalnej temperatury itp.)

Z poprzednich edycji akcji, w których zbadano 850 budynków, wynika, że największe straty ciepła powodują nieszczelne okna i drzwi, nieocieplane fragmenty elewacji, przebicia wynikające z nieprawidłowego mocowania na elewacji różnego rodzaju urządzeń oraz źle położona izolacja.

Na publikowanych zdjęciach źródła utraty ciepła onaczone są ciepłymi barwami, największe z nich – na czerwono.

Akcja organizowana jest przez Poznań i poznańskie spółki z Grupy Dalkia.

Moneybomb to neologizm ukuty przez organizatorów kampanii Rona Paula w roku 2007, oznacza formę pozyskiwania funduszy wyborczych poprzez gwałtowne nasilenie i koncentrację działań zmierzających do wywołania jak największej liczby wpłat na określoną wcześniej godzinę lub dzień.

Bomba pieniężna sprzed czterech lat przyniosła Paulowi w ciągu 24 godzin 6 milionów dolarów od 58 tysięcy darczyńców – co było rekordem wśród kandydatów republikańskich.

Celem tegorocznej moneybomb jest 6,5 mln dolarów od 65 tysięcy darczyńców.

Data 16 grudnia nawiązuje do historycznej “Herbatki bostońskiej” z 1773 roku – jednego z epizodów poprzedzających wojnę o niepodległość kolonii amerykańskich.

Ron Paul z powodzeniem finansowany jest przez Amerykanów niewielkimi wpłatami, ponad 99% funduszy wyborczych to donacje indywidualne, 47% o wysokości nie większej niż 200 dolarów. W kampanii bieżącej wymownie obrazuje to zestawienie kandydatów z ilością miliarderów, którzy wsparli ich finansowo:

Mitt Romney – 42
Barack Obama – 30
Rick Perry – 20
Jon Huntsman – 12
Newt Gingrich – 4
Herman Cain – 4
Michele Bachmann – 2
Rick Santorum – 1
Ron Paul – 0

Bomba pieniężna Rona Paula uzbrojona została klipem filmowym przygotowanym przez Tea Party. Autorzy serwisu ronpaul.pl, który na bieżąco informuje o działalności politycznej teksańskiego polityka, dodali polskie napisy:

Na zdjęciu: sterowiec reklamowy Rona Paula, źródło: Wikipedia

Mario Monti, nowy premier Włoch, wyraził solidarność z ofiarą zamachu.

Na paczce umieszczono skrót nazwy organizacji znanej policji jako Nieformalna Federacja Anarchistyczna.

W ubiegłą środę, w biurze pocztowym centrali Deutsche Banku we Frankfurcie, przechwycono podobny list do szefa Deutsche Banku, Josefa Ackermanna. W kopercie umieszczony był ładunek wybuchowy. Uwagę pracowników zwróciły druty i inne metalowe elementy.

Do próby zamachu na Ackermana przyznała się Nieformalna Federacja Anarchistyczna (FAI).

FAI firmowała już akcje terrorystyczne, m.in. podłożenie w 2002 roku bomby niedaleko domu Romano Prodiego, ówczesnego szefa Komisji Europejskiej.

Szwajcarscy internauci bez obaw mogą ściągać objętem prawem autorskim pliki na własny użytek.

Rząd szwajcarski na podstawie sporządzonych na swoje zlecnie ekspertyz unał, że ograniczanie praw internautów w tym zakresie nie jest celowe.

Zlecone badania potwierdziły tezę, że pobieranie plików nie powoduje zauważalnego ograniczenia dochodów twórców.

Autorzy raportu podkreślają również, że ściąganie plików ma charakter powszechny i w dużej mierze nie jest postrzegane jako działanie niewłaściwe. Jedna trzecia Szwajcarów powyżej 15 roku życia swobodnie pobiera z Internetu pliki z muzyką, filmami i grami nie martwiąc się roszczeniami przemysłu rozrywkowego.

Przedświątecznym zakupem broni zainteresowanych jest 129 166 osób. Poprzedni dzienny rekord, 98 848, padł w roku 2008.

Tzw. Czarny Piątek to dzień uznawany za początek sezonu zakupów przed Świętami Bożego Narodzenia. W okresie tym amerykańskie sieci handlowe wprowadzają atrakcyjne promocje. Największym wzięciem cieszy się w tym okresie elektronika: telewizory, komputery, smartfony; rośnie też sprzedaż markowych ubrań. W roku bieżącym do gorących towarów dołączyła broń palna.

Opinie na temat przyczyn nagłego wzrostu zainteresowania bronią są podzielone. Andrew Arulananbam z National Rifle Association uważa, że to wynik kryzysu ekonomicznego i zwrócenia uwagi na problem obrony własnej.

Z kolei Caroline Brewer ze stowarzyszenia przeciwników swobody dostępu do broni wiąże te dane z działaniami marketingowymi sprzedawców.

Chorwacki konstruktor nie ma wykształcenia technicznego, studiował ekonomię, jest fanem driftingu. Przygodę z samochodami elektrycznymi rozpoczął na dobre od konstrukcji opartej na BMW. W roku 2010 elektryczne BMW Rimaca i wspierany technologią Lotusa Tesla Roadster zmierzyły się w wyścigu w Zagrzebiu. Rimac wygrał zdecydowanie:

Film z wyścigu kończy dowcipny komentarz: “Przykro mi Tesla Roadster, Nikola Tesla urodził się tutaj“.

Odwołania do postaci Nikoli Tesli są oczywiste – to urodzony w Chorwacji serbski wynalazca, konstruktor wielu urządzeń elektrycznych, twórca pierwszych urządzeń sterowanych zdalnie i faktyczny wynalazca radia (Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych przyznał mu rację w sporze z Marconim, orzeczenie wydano krótko po śmierci Tesli). Według części źródeł, Tesla miał też skonstruować samochód elektryczny, którego tajemniczą zasadę działania zabrał ze sobą do grobu. Nazwisko wynalazcy uwiecznione zostało w układzie SI jednostką indukcji magnetycznej.

Mate Rimac zapowiada zorganizowanie wytwórni samochodów elektrycznych o najwyższych osiągach, która ma być jednocześnie centrum rozwojowym napędu elektrycznego. Kolejne konstrukcje mają być coraz lżejsze przy coraz lepszych parametrach. Zaprezentowany we Frankfurcie Rimac Concept_One jest pierwszym krokiem ku realizacji tego planu.

Tuż przed spotkaniem francuski dziennik Libération opublikował fragment listu nowych władz libijskich do emira Kataru, z informacją o przyznaniu podmiotom francuskim prawa do wydobywania 35% libijskiej ropy. Ambasador libijskiej Narodowej Rady Tymczasowej zakwestionował autentyczność listu, jednak Alain Juppé, francuski minister spraw zagranicznych, nie wyraził zaskoczenia:

Z tego, co wiem, Narodowa Rada Tymczasowa stwierdziła oficjalnie, że przy dobieraniu współpracowników do odbudowy kraju będzie preferowała tych, którzy wcześniej jej pomogli (…) Ta operacja wiele kosztowała. To jednak inwestycja w przyszłość, bo demokratyczna Libia to kraj, który zapewni rozwój, stabilność i bezpieczeństwo w całym regionie.

W marcu, na początku interwencji zbrojnej państw zachodnich, ówczesny rzecznik rebeliantów Ali Zeidan zapowiedział, że po przechwyceniu rządów nowe władze respektować będą dotychczasowe kontrakty na ropę a jednocześnie „wezmą pod uwagę” państwa, które w tym pomogą.

Libia była dotąd 17 producentem ropy na świecie, posiada największe potwierdzone złoża w Afryce.

Obalony dyktator w oświadczeniu wyemitowanym w czwartek przez syryjską telewizję Arrai groził odwetem i oskarżał:

NATO i inne imperialistyczne siły chcą podbić Libię, by przejąć jej bogactwa naturalne.

Kontrakty naftowe i zlecenia na odbudowę libijskiej infrastruktury to temat wielu komentarzy. “Odbudowa kraju to może być żyła złota” – uważa Pierre Vermeren, ekspert od spraw północnoafrykańskich z paryskiej Sorbony.

Francja od samego początku bardzo aktywnie uczestniczyła w libijskiej rebelii. Jako pierwsze państwo na świecie uznała Narodową Radę Tymczasową za jedynego reprezentanta Libii. Kilka dni później na spotkaniu ministrów spraw zagranicznych G8 Alain Juppé naciskał na ustanowienie strefy zakazu lotów nad Libią:

Dotychczas nie przekonałem ich. Gdybyśmy użyli siły wojskowej w ubiegłym tygodniu, być może w ogóle nie doszłoby do utraty przewagi sił opozycji (…)

Strefa zakazu lotów ustanowiona została rezolucją Rady Bezpieczeństwa z 17 marca. Dwa dni później w oparciu o ten dokument lotnictwo Stanów Zjednoczonych, Francji, Wielkiej Brytanii, Kanady i Włoch uderzyło na państwo libijskie.

Aktywność rządu francuskiego i pierwsze informacje o ewentualnych korzyściach uzasadniają zdaniem niektórych komentatorów tezę o inspirowaniu samego przewrotu przez francuskie służby specjalne.

Włoski dziennikarz Franco Bechis sugeruje, że wojnę w Libii przygotowywano w Paryżu jeszcze w październiku 2010 roku. Według Bechisa, wieloletni szef libijskiego protokołu, Nuri Mesmari, członek ścisłego kierownictwa reżimu uciekł wówczas z Libii i podjął w tym zakresie współpracę ze służbami francuskimi.

Mało znany jest fakt, że niemal wszyscy ważniejsi przywódcy rebelii byli wysokimi funkcjonariuszami reżimu Kaddafiego. Mustafa Muhammad Abd ad-Dżalil był ministrem sprawiedliwości; Abd al-Fatah Junis – generałem broni i ministrem spraw wewnętrznych, Suleiman Mahmoud – generał-majorem armii libijskiej i dowódcą garnizonu w Tobruku; Khalifa Belqasim Haftar – dowódcą armii libijskiej, który popadł w niełaskę po przegranej wojnie z Czadem, wyemigrował do USA i – wg. niektórych źródeł – podjął współpracę z CIA.

Mięsiąc temu w niewyjaśnionych okolicznościach zamordowany został, wraz z dwoma oficerami, głównodowodzący siłami zbrojnymi rebeliantów, były szef MSW w reżimie Kaddafiego – generał Abd al-Fatah Junis. Przed wybuchem powstania generał przez blisko 40 lat służył dyktatorowi, nazywany był wówczas przez niektórych libijskim “Numerem 2“.

Na zdjęciu: Muammar al-Kaddafi, fot.: U.S. Navy, źródło: Wikipedia